Söğüd’ün Bağrındaki Yiğitler
Bir avuç insan…
Bir sadaklık ok değiller
Verseler omuz omuza, iki saf etmiyorlar
Bir sofraya sığmıyor ikincisine yetmiyorlar
Devlet deÄŸil, mahalle bile etmiyorlar
Â
Bir avuç insan…
Her biri sıradağlar gibi
Beyi, diğerinden üstün değil
Diğeri, beyinden aşağıda değil
Beyi sonuna kadar bey de, efendi deÄŸil
Her biri, ayrı ayrı; gönüllerin efendisi
Bir avuç insan…
Ertuğrul Bey’in sağında ve solunda
Makam, mansıp, şan, şöhret yok ufuklarında
Bir tatlı tebessüm gurublarında
Vazifeyi hakkıyla eda etmenin selamıyla
Bir avuç yiğit…
Söğüdün bağrında, sarı yaprakların, solgun taşların altında
Belki Yörüklerin hatıralarında, belki tarih kitaplarında
Her sonbahar vefasızların nutuklarında
Torunlarının Fatihalarında
Hamid’in hamiyyetinde…
Bir avuç yiğit…
Asırlar sonra ahmağın namlularında
Hüzünlü gurbetin buğulu damlalarında
Rahman-u Rahim’in gufran bulutlarında…